In november 2025 was het 10 jaar geleden dat mijn beste vriend overleed ☆

De vriend waar ik bijna wekelijks wel even naar toe fietste. Samen aan de grote tafel met een beker koffie en een kop thee. Gesprekken voerend over het leven en elkaar op de hoogte brengend van de laatste ontwikkelingen. “Hebben jullie weer psychologische gesprekken?” was bijna de standaard vraag van één van zijn kinderen. En ja… dat hadden we. Keer op keer, en we genoten ervan!

Het was een schok, dat zijn gezondheidsklachten uiteindelijk symptomen van een levensbedreigende ziekte bleken te zijn. Eén waar hij het niet van kon winnen. Het was bijzonder te merken, dat wij ook dit vrij makkelijk in onze gesprekken konden vervlechten. Evenals zijn vraag: “Hoe dan verder?”. Want al sinds lange tijd weduwnaar, was hij zowel vader als moeder voor zijn kinderen. Kinderen die het daarna toch alleen moesten gaan doen. Zo niet makkelijk voor hem om juist dit onder ogen te moeten zien. 

Toen bijna 40 jaar geleden het definitieve afscheid van mijn moeder naderde, stelde ik destijds de volgende vraag: “Hoe komt iemand zo ver om haar kinderen achter te kunnen laten?”. Mijn vriend (later echtgenoot) antwoordde toen: “Wanneer iedere ademteug meer en meer moeite kost, wordt de wereld misschien wel heel klein en het verlangen naar rust steeds groter”. 

Voor mij was het toendertijd een bijna magisch antwoord. Een antwoord dat mij in staat stelde om de betekenis van ‘verlossing’ troost gevend naast mijn eigen gevoelens van verlies te plaatsen. 

Zo ook bij het laatste gesprek met mijn beste vriend die daar de volgende woorden aangaf: “Wat hadden we het goed samen”. Een warm afscheid naast het immense verdriet van opnieuw ‘…nooit meer’. 

Nu, 10 jaar na dato, denk ik nog vaak aan mijn mijn beste vriend terug. En hoewel ik nog altijd het ritje naar zijn huis en onze gesprekken mis, koester ik de herinneringen aan deze bijzondere en warme vriendschap.

En daarmee heeft mijn beste vriend van toen voor altijd een plekje in mijn ♡.