Het nieuwe jaar heeft inmiddels met veel sneeuw zijn intrede gedaan.

Waar de ‘feestlichtjes’ van de donkere maand december nog wat ‘warm licht’ hebben gebracht, lijken  de maanden januari en februari ineens wel heel koud en donker. En helemaal voor degenen die in het voorgaande jaar een dierbare hebben verloren. Dan zijn er talloze ‘eerste keren’ na die gebeurtenis die ‘doorleefd’ moeten worden.

Ik herinner mijn eerste decembermaand na het overlijden van mijn echtgenoot. Volledig gericht op het overleven van alle bijzondere decemberdagen, was ik compleet vergeten dat het na oudjaar ook nieuwjaar zou worden. Met enige trots erkende ik dat december best ‘goed’ was gegaan. 

En toen werd het 1 januari.…
Het besef van een heel nieuw jaar ‘zonder’. En opnieuw werd het even heel donker. Maar ergens lukte het om mezelf weer een zetje te geven. Uit het ‘koude donker’ naar het ‘warme licht’.

Met het verglijden van de dagen herontdekte ik de gouden randjes in een dag. Prachtige ontmoetingen en gesprekken; de ontluikende natuur; een bloem die tot bloei komt.

Het ging beter, maar er bleef ook iets knagen.
Door Corona was het afscheid wel héél erg beperkt gebleven. Zo niet passend bij mijn man die ooit had aangegeven dat hij graag wilde dat we zijn “leven zouden vieren”.

Twee jaar na zijn overlijden leidde deze uitspraak tot een herdenkingsbijeenkomst met toespraken, muziek en versnaperingen. Helemaal passend bij ‘de grote afwezige’ die hiervan volop zou hebben genoten. En toen besefte ik pas, dat het ‘af’ was. Dat deze prachtige man eindelijk ‘recht’ was gedaan met een liefdevol en warm afscheid. Vreugde naast verdriet, licht naast het donker. Zo troost gevend.

“Het is nooit zo donker of het wordt weer licht” is een mooi spreekwoord. Het klinkt zo eenvoudig en dat is het niet altijd. Daarom steek ik iedere dag een kaarsje aan om mezelf te blijven herinneren dat het zo simpel kan en mag zijn. Dit wens ik ook voor jou!

Jolande