Januari
Het nieuwe jaar heeft inmiddels zijn intrede gedaan.
Waar de ‘feestlichtjes’ van de donkere maand december nog wat ‘warm licht’ hebben gebracht, lijken de maanden januari en februari ineens wel heel koud en donker. En helemaal voor degenen die in het voorgaande jaar een dierbare en/of geliefde hebben verloren. Dan zijn er talloze eerste keren na die levens-ingrijpende gebeurtenis die ‘doorleefd’ moeten worden.
Ik herinner mijn eerste decembermaand na het overlijden van mijn echtgenoot. Voor velen de eerste in de Corona periode en voor mij en sommige anderen ‘dubbelop alleen’. Volledig gericht op het overleven van de familie-verjaardagen, de kerstdagen en oudejaarsdag was ik compleet vergeten dat het na oudjaar ook nieuwjaar zou worden. Met enige trots erkende ik dat het best ‘goed’ was gegaan.
En toen werd het 1 januari.… en het licht ging alsnog uit.
Het besef van een heel nieuw jaar ‘zonder’. Het werd opnieuw even heel donker. Een dieptepunt. Maar op het moment dat ik gevoelsmatig met mijn grote teen de ‘bodem’ raakte, kon ik mezelf net dát zetje geven wat nodig was om weer naar boven te komen. Uit het ‘koude donker’ naar het ‘warme licht’.
Januari ging voorbij en week na week lengden de dagen.
Ik herontdekte de gouden randjes in een dag. Een mooie ontmoeting, een prachtig gesprek, de ontluikende natuur en een bloem die tot bloei kwam in de toenemende warmte van de zon. En voorzichtig verhuisde ik mijn man van de buitenwereld naar mijn binnenwereld: mijn hart.
Het ging beter, maar er bleef ook iets knagen.
Door Corona was het afscheid wel heel erg beperkt gebleven. Zo niet passend bij mijn man die ooit had gezegd dat: “…we best verdrietig mochten zijn, maar dat hij liever had dat we zouden vieren dat hij in ons leven was geweest en dat we zijn leven zouden vieren”.
Twee jaar na zijn overlijden leidde deze uitspraak tot een herdenkingsbijeenkomst, compleet met toespraken, muziek en een hapje en een drankje. Helemaal passend bij ‘de grote afwezige’ die hiervan zou hebben genoten inclusief het buiten afsteken van twee speciaal geprepareerde vuurpijlen.
En toen besefte ik pas, dat het ‘af’ was. Dat deze prachtige man eindelijk ‘recht’ was gedaan met een liefdevol en warm afscheid. Vreugde naast verdriet, licht naast het donker. Zo troostgevend.
“Het is nooit zo donker of het wordt weer licht” is een mooi spreekwoord. Het klinkt zo eenvoudig en dat is het niet altijd. Daarom steek ik iedere dag een kaarsje aan om mezelf te blijven herinneren dat het zo simpel kan en mag zijn. Dit wens ik ook voor jou!
Jolande
www.verlichtafscheid.nl